ข่าวภูเก็ต จะพาทุกคนเข้าไปทำความรู้จักกับกีฬาชนิดนี้กัน เพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้ เราได้มีโอกาสพูดคุยกับ กานต์สินี ‘สุ’ ภูมิผล อายุ 30 ปี หญิงสาวจากภูเก็ตที่ได้เข้าทำการแข่งขัน Hyrox ณ เมืองโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา และเธอเองก็ได้เดินทางกลับมายังเกาะภูเก็ตพร้อมกับประสบการณ์สุดประทับใจ
ทำความรู้จัก Hyrox
Hyrox หรือ ไฮร็อกซ์ คือการแข่งขันกีฬาลูกผสม (Hybrid) ที่ถือกำเนิดขึ้นในประเทศเยอรมนีเมื่อปี 2560 โดยมีคอนเซ็ปต์ที่ชัดเจนคือ การนำ “การวิ่ง” มารวมกับ “การออกกำลังกายเชิงหน้าที่ (Functional Fitness)” ซึ่งเป็นท่าออกกำลังกายที่เลียนแบบการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน โดยเป็นการทดสอบความแข็งแกร่ง (Strength) และความทนทาน (Endurance) ไปพร้อม ๆ กัน
ผู้เข้าแข่งขันจะวิ่งระยะทาง 1 กิโลเมตร สลับกับสถานีออกกำลังกาย 8 สถานี เช่น เครื่องพายเลื่อนสกี (Ski Erg), ลากเลื่อน (Sled Push), การเดินลากล้อ ลากล้อ (Sled Pull), กระโดดสลับท่า Burpee (Burpee Broad Jump), พายเรือ (Rowing), , แบกน้ำหนัก (Farmer’s Carry), ลันจ์แบกถุงทราย (Sandbag Lunges) และ Wall Balls (โยนบอล)
ไฮร็อกซ์ออกแบบมาให้มีความยืดหยุ่น แบ่งเป็นระดับต่าง ๆ เช่น Open, Pro, Doubles (ทีม 2 คน), Relay (ทีม 4 คน) และ Masters (ตามอายุ) ทำให้ทุกคนมีโอกาสเข้าร่วม กีฬานี้เปิดกว้างสำหรับทุกคน ทุกระดับความฟิต มีการแบ่งประเภทการแข่งขันเพื่อรองรับทั้งนักกีฬาอาชีพและผู้ที่เพิ่งเริ่มต้น ทำให้ทุกคนเข้าถึงได้ ไม่ว่าจะเป็นนักกีฬาระดับแนวหน้าหรือผู้ที่ลงแข่งขันเป็นครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นการแข่งเพื่อทำสถิติส่วนตัว หรือเพียงแค่ต้องการลองความท้าทายใหม่ ๆ
ไฮร็อกซ์ เคยจัดในกรุงเทพฯ ที่ไบเทค บางนา เมื่อวันที่ 24 พ.ค. ที่ผ่านมา โดยเป็นจัดการแข่งขันครั้งแรกในไทย และมีแผนจะจัดอีกครั้งในวันที่ 20-22 มี.ค. ปีหน้าที่ไบเทค บางนา เช่นเคย และนั่นคือครั้งแรกที่คุณสุได้เข้าร่วมการแข่งขันกับเพื่อนในแบบคู่หญิง ก่อนจะลงแข่งโซโลในแบบเดี่ยว (Single) ที่เมืองโยโกฮามะ ซึ่งก็เป็นการจัดงานครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเช่นเดียวกัน
ไฮร็อกซ์บุกญี่ปุ่นครั้งแรกภายใต้ชื่องาน "HYROX Yokohama" ที่ Pacifico Yokohama ในวันที่ 9 ส.ค. 2568 เพื่อมอบความท้าทายด้านความอึดและความแข็งแกร่งที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งงานนี้จัดโดย HYROX World GmbH โดยมีการแข่งขันทั้งแบบเดี่ยว แบบคู่ และแบบทีมผลัด
รู้จักไฮร็อกซ์ได้อย่างไร
คุณสุเล่าตั้งแต่ช่วงแรกที่เธอเริ่มออกกำลังกายและชื่นชอบจนหลงเสน่ห์ของมันในที่สุด เธอก้าวเข้าสู่วงการเมื่อปี 2562 ในยิมของโรงเรียนนานาชาติในต่างประเทศ ที่เธอทำงานอยู่ สองปีต่อมาเธอกลับมาเมืองไทยพร้อมลงสมัครคอร์สออนไลน์เพื่อเป็นเทรนเนอร์ แต่หลังจากนั้นเธอรู้ว่าการเรียนออนไลน์ไม่ใช่ทางของเธอ จึงใช้เวลาไปกับการออกกำลังกายและเทรนด์ไปด้วย จากนั้นเธอก็ได้ไปทำงานที่ยิม MMA ในบางเทา และมีโอกาสได้เทรนด์มากขึ้น ทำให้จากที่ชอบอยู่แล้วก็ชอบขึ้นไปอีก (ปัจจุบันเธอได้ใบประกาศนียบัตรเทรนเนอร์มาครอบครองได้สำเร็จ)
“ถามว่ารู้จักไฮร็อกซ์ได้ยังไง มีโค้ชคนอังกฤษที่เพิ่งไปแข่งมาเล่าให้ฟัง เพราะเมื่อก่อนเรารู้จักแต่ครอสฟิต พอได้หาข้อมูลก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจ และโค้ชเขาก็ปรับเอาไฮร็อกซ์มาใช้ในคลาสด้วย พอเราลองทำเราก็ชอบ แล้วโค้ชก็ถามว่าสนใจไหมจะมีจัดแข่งที่กรุงเทพฯ ครั้งแรก ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว มาถึงที่ เราต้องลอง เขาประกาศหลายเดือนล่วงหน้ามีแข่ง พ.ค. สุลงไว้ตั้งแต่ ม.ค. ตื่นเต้นมาก พยายามนัดกับเพื่อนไปซ้อมเวลาตรงกันบ้างไม่ตรงบ้าง เราคุยกันว่าลงสนุก ๆ ไม่อยากกดดันตัวเอง เราอยากรู้ว่าความฟิตเราเท่านี้ เราจะทำได้แค่ไหน ในฐานะคนธรรมดาที่อยากไปหาประสบการณ์”
“ครั้งแรกกลัวไม่รอดเลยลงคู่กับเพื่อน ‘ซึ่งสนุก!’ ไม่คิดว่าจะทำได้ เราวิ่งด้วยกัน แต่ 8 สถานีเราทำทีละคน ตะคริวกินเท้าเพื่อนตั้งแต่วิ่งรอบที่ 3 แต่เราก็ โห! ลากกันมาจนจบ เราใช้เวลากันไปประมาณ 1 ชั่วโมง 50 นาที ซึ่งตอนแรกเราคาดกันไว้ที่ 3 ชั่วโมง แล้วสุเป็นสายไม่วิ่งด้วย มันจึงเป็นอะไรที่ออกนอกกรอบของตัวเองไปเยอะ เหนือความคาดหมายตัวเองไปเยอะมาก”
หลังจากผ่านสนามแรกที่กรุงเทพฯ เธอก็ได้มองหาจุดอ่อนของตนเอง ซึ่งแน่นอนว่าคือการ “วิ่ง” และซุ่มซ้อมทำมันให้ดีขึ้นเพื่อการเข้าร่วมในสนามถัดมา ซึ่งเธอได้ลงสมัครเอาไว้ทันทีที่ทราบข่าว (ก่อนการลงสนามแรกที่ กทม. ด้วยซ้ำ)
ประสบการณ์ที่โยโกฮามะ
ความรู้สึกแรกของเธอเมื่อก้าวเข้าสนาม Pacifico Yokohama คือ “ทุกคนในสนามเคยเล่นไฮร็อกซ์มาแล้วทั้งนั้น” และนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลในตอนแรก แต่บอกตัวเองให้ถือว่านี่เป็นอีกครั้งของการฝึกฝนตัวเองก็แล้วกัน
“ตื่นเต้นมาก เราเห็นคนอื่นที่ลงแข่งก่อน เราบอกตัวเองว่าคนอื่นทำได้ เราก็ทำได้” เธอเล่าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และนั่นก็รวมถึงแฟนหนุ่มของเธอที่ได้ลงแข่งก่อนเธอในช่วงเช้าและเขาก็ผ่านมาได้ ซึ่งนั่นก็เป็นอีกหนึ่งแรงฮึดสู้อย่างดี และนอกจากนี้เพื่อนของเธอที่แนะนำให้เธอรู้จักกีฬาชนิดนี้ก็ลงแข่งขันในสนามนี้ด้วยในรุ่นโปร ซึ่งเธอทำเวลาได้ดีที่สุดในรุ่นด้วย
“ก่อนปล่อยตัว 15 นาที เขาจะเรียกไปวอล์มอัพ พอเข้าไปตื่นเต้นมาก ทำตัวเหมือนไม่ตื่นเต้นแต่ในใจคือเต้นตุ้บตั้บ ๆ แล้วเราก็ได้คุยกับเพื่อนข้างใน เขาบอกว่าไม่ได้ซ้อมเลย เขาบอกตั้งใจมาเที่ยว มันคือมิตรภาพดี ๆ”
“พอเดินเข้าไปในจุดปล่อยตัว และเวลาเริ่มนับถอยหลัง มันจะมีอักษรเขียนว่า “This is the moment you have been training for.” (นี่คือช่วงเวลาที่คุณทุ่มเทฝึกฝน!) พอเห็นคำนี้สุรู้สึกขนลุก พอปล่อยตัวเราก็เริ่ม วิ่ง ช้า ๆ”
คุณสุเล่าต่อไปอีกว่าในบางสถานีที่เธอถนัดก็สามารถจบภารกิจได้อย่างรวดเร็ว และออกไปวิ่งต่อ แต่กลับพบว่ามีเพื่อนร่วมสนามที่จบภารกิจและออกจากสถานีหลังเธอกลับวิ่งแซงขึ้นไปเฉย ๆ และนั่นก็เป็นจุดที่เน้นย้ำว่าเธอต้องฝึกซ้อมการวิ่งให้มากยิ่งขึ้น “แม้จะรู้ตัวตั้งแต่แรก แต่ก็ยังซ้อมไม่ถึง” เพื่อที่จะกำจัดจุดอ่อนตรงนี้ให้ได้
ระหว่างการแข่งขันมีช่วงที่คุณรู้สึกอยากจะยอมแพ้ไหม แล้วคุณก้าวข้ามมันมาได้อย่างไร?
“มีช่วงที่สุเป็นตะคริวที่ท้อง ‘จุก!’ ตั้งแต่วิ่งรอบ 5 สงสัยกระโดดเยอะไปตอนเบอร์ปีสถานีที่ 4 บางทีเราหายใจไม่ทัน ทั้งวิ่งทั้งกุมท้อง มีคนวิ่งผ่านแล้วบอกว่า ‘ไปด้วยกัน’ มันเป็นมิตรภาพเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้น แล้วสุเองก็ไปทำแบบนั้นกับคนอื่น ๆ”
“พอออกมาจากสเตชั่น 7 สุวิ่งเลย มีแรงเท่าไหร่กะอัดให้หมดเพราะวิ่งรอบสุดท้ายแล้ว กะเล่นวอลล์บอลร้อยครั้ง เพราะซ้อมมา 6 กก. บอลในสนามแค่ 4 กก. แต่เอาเข้าจริงได้แค่ 40 เพราะร่างกายมันล้า แต่ก็ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ จนจบ 100 ครั้ง”
“ถามว่ามีช่วงเวลาที่ถอดใจไหม ‘เอาจริง ๆ ไม่’ ถามว่าเจ็บไหม เจ็บมาก แต่มีช่วงเวลาที่อยากยอมแพ้ไหม ไม่!” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน “เรามาถึงขนาดนี้แล้ว บินมาถึงญี่ปุ่น ‘ไม่ค่ะ’ ยังไงก็ต้องจบ เวลาเท่าไหร่ช่างมัน”
การข้ามเส้นชัยใน HYROX ครั้งนี้มีความหมายต่อคุณอย่างไร
“สุดท้ายพอจบครั้งที่ร้อย เดินขึ้นเวทีแล้วข้ามเส้นชัย จบที่ 1 นาที 46 เกินความคาดหมายมาก พอเงยหน้าเห็นธงชาติไทยขึ้นดูจอ สุรู้สึกภูมิใจ เพราะทุกครั้งที่มีคนจบการแข่งมันจะมีพ่นควัน ประกาศชื่อ-ประเทศ และขึ้นบอร์ด สุดีใจและภูมิใจมากที่ลงสมัคร”
ถ้าเพื่อนหรือคนรู้จักมาถามว่า “ควรลองแข่ง HYROX ไหม” คุณจะตอบเขาว่าอย่างไร?
“อยากแนะนำให้เล่น มันเป็นอะไรที่ท้าทาย เราได้ใช้ทุกส่วนของกล้ามเนื้อ มีคนเล่นทุกช่วงอายุทุกวัย ไม่อยากให้ไปดูสกอร์คนอื่น ไม่ว่าทำอะไรก็แล้วแต่ เอาที่ตัวเองไหว การมีเป้าหมายดีไหม ดี! แต่ไม่อยากให้ตั้งไว้เกินตัว เหมือนคุณไม่เคยออกกำลังกาย เพิ่งมาซ้อมได้ 3 เดือนแล้วลง บอกตรง ๆ แค่เอาให้จบก็พอ แล้วมาดูว่าอันไหนมันยากอันไหนเราอ่อนก็ค่อยมาซ้อม ทุกอย่างต้องอาศัยประสบการณ์ของเราเอง”
“ใครอยากลงเล่นกีฬานี้ เล่นได้ทุกคน แต่อาจจะมีค่าใช้จ่ายและต้องซ้อมหน่อย เพราะมันเป็นการออกกำลังกายที่ใช้เวลาค่อนข้างนาน ยิ่งถ้าคุณเป็นคนที่ไม่เคยเล่นมาก่อน มันจะยิ่งใช้เวลานาน แล้วมันจะให้เราเมื่อยล้า เริ่มจากสนามในประเทศเราก่อนก็ได้ อย่างบ้านเรา มี.ค. ปีหน้า เตรียมตัวได้เลย แต่ต้องเข้าไปดูเว็บไซต์บ่อย ๆ เพราะเต็มเร็วมาก”
